Thursday, March 19, 2009

Geluk




Ik voel me de laatste tijd wel eens schuldig. Nou ja, de laatste tijd....het komt wel eens naar boven zetten, zo nu en dan.

Er waren namelijk tijden dat ik véél op pad was met de jongens. En dat is nu véél minder. Zonder auto is het veel lastiger om dit dorp uit te komen. Dus komen de mensen hier naartoe. Maar feit blijft dat we niet meer twee of drie 'uitjes' per week hebben.

En het clubjes-gehalte ligt (inmiddels) ook niet erg hoog meer. We zijn nog wel bezig met iets voor Adam (zeeverkenners), maar Boaz hebben we vorige week uitgeschreven van de gymclub; hij vond het niet meer leuk. Gym an sich wel, maar de groep/het moeten wachten/het binnen zijn niet. Laten we het erop houden dat hij nog iets te jong is voor een dergelijke groep.

De clubs van de kerk houden er na de vakantie (ik geloof dat er ergens in april vakantie is) ook mee op. Dus dan blijft er niet zoveel over.

En dan denk ik: er gebéurt te weinig.

Maar door de uitkomst van een onderzoek, of een conclusie van een artikel dat kinderen het liefst 'gewoon' thuis zijn (ik kan het betreffende stuk niet meer terugvinden helaas....wie het weet mag het zeggen (graag!), volgens mij ging het over voor- en naschoolse opvang), de uren die de jongens nu weer buiten zijn met dit lente-weer (bij ons in de tuin, bij vriendjes in de tuin en 'gewoon' voor het huis, op het grote grasveld), ben ik zelf weer eens gaan nadenken over wat voor míj geluk was, toen ik jong was (onder de twaalf, basisschoolleeftijd, zeg maar).

En da's niet zo moeilijk.

a. Ik word nog steeds helemaal (nostalgisch?) blij als ik buiten ben, de lucht blauw is en ik een vliegtuigje over hoor komen. Zo'n ronkend geval. Dat doet mij denken aan mijn jonge jaren in Utrecht; in de zandbak in de tuin. Buurtkinderen op de achtergrond, zon op m'n gezicht en dan dat vliegtuig....
b. Verhalen die onze opa ons vertelde als hij op bezoek was. Spánnende verhalen, over beren en wolven in Rusland.....Om te griezelen, zo fijn :o).
c. Het fluiten van merels, die een mooie dag aankondigen.
d. Op het vloerkleed, vóór de kast met de platenspeler daarin. En dan luisteren naar Kleuterdeuntjes (haha) en Elly & Rikkert.
e. Het kán niet anders, maar het lezen van boeken was één groot feest, ik heb er alleen (zo jong) geen concrete herinneringen aan.

Oh, en natuurlijk het ETEN!
f. De pannekoeken die mijn moeder één keer in de week tussen de middag bakte.
g. De patat-met-kip-en-appelmoes op zaterdagavond mét Duits voetbal!
h. De custardpannen die we mochten uitlikken...

We hadden ook een abonnement op de dierentuin vroeger, maar daar heb ik geen enkele concrete herinnering meer aan. En ook van veel andere dingen, waarvan ik wéét dat ze geschied zijn, weet ik nauwelijks meer wat van.

En dus wel van het veilige, liefdevolle, warme thuis dat we hadden. Dát is me bijgebleven; en dan vooral het gevoel dat daar bij hoort.

Wat zou ik me dus druk maken over clubjes en uitjes voor de jongens, als blijkt dat ze er óf niet aan toe zijn, ík er meer zin in heb dan zij, óf dat ze zich net zo goed (of béter) vermaken met hun vriendjes uit de buurt.

En natuurlijk gaan we graag weg, maar ik heb gemerkt in het afgelopen half jaar (zonder auto) dat het heel fijn is om het gewoon thuis fijn te hebben met elkaar (en dan ben ik ook stiekem hééél blij dat we twee jaar geleden wél een auto hadden hoor. In de periode dat ik met Boaz soms niet meer wist wat ik moest beginnen en het een verademing was dat we in de auto zaten, op weg naar iets leuks).

't Is eigenlijk een open deur die ik intrap, maar soms moet ik mezelf er even aan herinneren.

(En voor alle ouders met kinderen die clubjes en sport wel helemaal geweldig vinden, (overbodig om te zeggen natuurlijk) hartstikke goed! Als die van mij het echt leuk (gaan) vinden, mogen ze ook....;o))

Ps: betreffende artikel uit J/M staat hier

8 comments:

jojoco said...

Goed om je te realiseren, dat het ook gewoon goed is zoals het gaat. en inderdaad, het meeste blijft je toch bij van de sfeer en de liefde en de aandacht.

En met dit weer is het heerlijk buiten spelen voor de deur!

Hadasse said...

Huh... laat ik die a en c nu precies hetzelfde hebben!!! Echt waar!!! Leuk om te lezen en te realiseren. Onze Job is ook zo graag 'gewoon' thuis. Ik moet eerlijk zeggen dat clubjes, zwem/muziekles soms ook wel als een soort 'sociale verplichting' voelen, ik bedoel; heel veel mensen vragen tegenwoordig aan mij of Job al op zwemles zit. Blijkbaar hoort dat als je bijna 6 bent. Net zoals ze gaan vragen als je kind 2 is of het al naar de peuterspeelzaal gaat. Ook zoiets. Maar goed, net als jij vind ik; ze mógen wel, maar als ze liever thuis zijn, so what? ;-)
Alleen maar heerlijk ;-)

Owen, Mare, Emil en Arno said...

Het zelfgebakken brood van mijn opa.
Of de koekoeksklok die zo leuk tikte als ik mijn puddinkje op at en opa de krant las.
Of de geur van erwtjes - die oma zat te peulen buiten onder het afdak terwijl ik in mijn mini-zwembadje speelde.
En zo herinner ik me nog een heleboel dingen, maar ook nog wel uit-dingen. Maar dan meer de menselijke kant ervan.
Hoe ik tegen mijn moeder aankroop als ik achter op de fiets zat.
Hoe groot toen en klein nu de verkeersborden lijken langs de weg.
En zo ook nog een heleboel.
Binnenkort komen we weer jullie kant op. Zin om samen naar blijdorp te gaan?

Mirjam said...

Ja, leuk!
Mail je even....

Anonymous said...

Ben op strooptocht door allerlei blogs... Superleuk als je eigenlijk iets anders moet doen waar je niet zoveel zin in hebt. En toen las ik dit, en toen kon ik reageren ook niet laten. Een van mijn fijne herinneringen is namekijk de verhalen van Henk na een lange dag fietsen door het een of ander mooi landschap.
Liefs, Debby

Mirjam said...

Hej Debby!
Wat leuk om wat van je te horen!! Waar is jouw blog??!! ;o))

Ja, dat waren geweldige verhalen.

Blij te horen dat je er (toch ;o))goede herinneringen aan hebt.

Hoe is 't met je dochter? :o)

Anonymous said...

Mede op verzoek van mama:

Als je het over uitjes hebt, vond ik het altijd een fantastisch gevoel om tegen de binnenkant van de autodeur in slaap te vallen op weg naar huis, vooral als het regende. En dan wakker worden vlak voor je thuis kwam om je zo slaperig mogelijk te houden zodat je in bed direct weer verder kon.
En merels, ik hoorde er vandaag een. Dan blijf ik altijd even luisteren en denk ik aan de Bolle Bakker (zo heette die toch?).
Boeken lezen: het beste moment was als je net bij de balie in de bib was geweest en je een hele stapel Arendsoog had. En dan zo hard mogelijk naar huis fietsen. Of wat echt ultiem was: de hele middag stripboeken lezen in het raam van de centrale bib in Utrecht. En daarna een pot pindakaas of een milkshake voor 3 kwartier naar huis fietsen.
En het moment dat er open werd gedaan als je na school voor de deur stond te springen omdat je moest plassen. Historisch...
Hard muziek luisteren of maken (op je eigen kamer, dat wel).
Wat ook echt fantastisch was: het moment dat je (eindelijk) de kerk uitkwam en wist dat je de hele middag met Johannes NOS langs de lijn op de radio had en kon computeren. Super gezellig. Monopoly volgens je eigen regels, de hele dag lang. Ook zoiets.

Valt me nu op: eigenlijk helemaal geen buiten dingen... Muziekles? nee - maar achteraf wel blij. crossfietsen, dat wel, maar dat was in de tuin toen die nog een zooi was. Blowen in het Groenekans landschap. Ook leuk. Concerten of dansen, ook vet. Maar die dingen waren allemaal in de tienertijd.

Leuk om eens over na te denken. En succes met de opvoeding...

Giel

Mirjam said...

Ha Giel, broertje :o), geweldig! Dank je voor je reactie.

Erg leuk om te lezen!

In de Soete Suykerbol ja, ook zo spannend met de 'punthoed'.

Mirjam :o)