Thursday, February 19, 2009

CB


Het CB, of vandaag liever genoemd: ConsternatieBureau (algemeen geaccepteerde en gebezigde term inmiddels, volgens mij).

Ik heb in principe niks tegen het (ons) consultatiebureau. Ze doen niet 'moeilijk', laten mij gewoon m'n eigen ding doen. Prima dus.

Het wordt lastiger als je meerdere kinderen meeneemt. Althans, als ík ze alledrie meeneem.

Van te voren goed geïnstrueerd: proberen rustig te blijven, niet rennen en niet vechten/stoeien, want er zijn daar voornamelijk kléine kinderen. Daar moet je voorzichtig mee zijn. Ga maar gewoon rustig spelen met wat er staat. En als de mevrouw met mij praat (over LEVI!!), dan kan je er niet doorheen praten. Dan moet je even rustig luisteren.

En ze snappen het wel, heus wel. Maar de uitvoering he? Die is lastiger.

Toen we binnenkwamen, ging het prima. Ze gingen meteen spelen.

We waren direct aan de beurt (hoezee!) en de wijkverpleegkundige zei: aaaah, jullie zijn er allemaal bij!

Ja, altijd he?

Maar dan.

Dan zit je in dat kamertje, met allemaal mooie apparatuur, zo'n mooie weegschaal waar je mee kan klooien en zo'n lichtbak met ogentest die nét laag genoeg hangt.

Én....

....iemand met wie je een leuk gesprek mee kan voeren (want ze zít er toch voor?!).

Denkt Adam.

Ik zelf kom daar even snel "zakelijk".

Adam niet.

Adam wil kletsen.

Adam "voelt" gehoor en is dan lastig te stoppen ;o).

Dussssssss...

Pffffffffffff....

Toch de beide jongens maar naar de wachtruimte gedirigeerd. Die was nagenoeg leeg toen wij aan de beurt waren, dus ik dacht: ze kunnen daar weinig kwaad, die resterende vijf minuten.

Maar ja, zo werkt dat niet op een CB, dat zit meestal vól; en toen Adam en Boaz teruggingen was dat dus ook het geval.

En ik heb geen ogen (wel oren trouwens...ik moet wel!) op steeltjes, dus dan zit je daar toch wat gespleten op die stoel, te praten over een Levi die ook liever met z'n broers speelt dan daar te zitten en probeert de spreekkamer te ontvluchten. Een Levi die het helemaal prima doet, ookal zegt ie nog niet zoveel. Ik ging voor mezelf dan eigenlijk ook alleen even voor de oren-check.

Het is erg leuk om je kinderen zoveel mogelijk mee te nemen. Maar voor het CB zorg ik de volgende keer voor een andere oplossing.

En voor de liefhebbers.....'t Is baggerkwaliteit (ben bijna jarig! ;o)), maar goed. Wel heel typisch Levi. Dit doet hij het liefst de hele dag. Nog steeds.
Welkom in onze gepimpte jaren-70 keuken met onze viersterren kok!

3 comments:

pien said...

goeie moeder!
goed kind!

Angelique said...

Herkenbaar fijn om te lezen dat dus niet alleen mijn kinderen de instructies over 'rustig spelen, niet erdoorheen praten enz.' vaak lijken te vergeten.... is misschien om dat het kinderen zijn?!

Mirjam said...

Terwijl ze zó rustig en geconcentreerd kunnen zijn! ;o)

Maar da's dan vooral thuis, als ze met *hun ding* bezig zijn.

Dat wordt dan ook nog wel eens gevraagd....of ze dat ook wel eens doen...

*zucht*