Saturday, February 28, 2009

Chocoladetaart!

In mijn jacht naar suikervrije lekkernijen, vond ik dit recept op de blog van (to)vriendin V..
Ik heb 'm geprobeerd en hij viel niet tegen. Ik vond 'm zelfs de volgende dag lekkerder dan de eerste dag.



Onze oven is een beetje een raar ding, dus hij gaarde niet zo goed van binnen. Dat kan vást anders, maar de smaak was prima. Fijnproever Adam vond 'm zelfs overheerlijk. Wellicht ga ik 'm de volgende keer nóg beter mixen (met de keukenmachine of de staafmixer), voor de luchtigheid.

Wil 'm trouwens eventueel wel vertalen bij behoefte, maar ik dacht: als het mij lukt, dan lukt het anderen ook wel...

Chocolate Fudge Torte with Miniola-Mascarpone Frosting,
adapted from The Enchanted Broccoli Forest

I. Cake
Preheat oven to 180 degrees.

Grease cake tin.

In large bowl, mix 1/2 cup of butter and 3/4 runny honey until creamy.

Add two eggs. One at a time.

In small bowl mix 1/2 cup of cocoa powder with 1/2 cup of hot water until it becomes
smooth paste.

Add to the butter mixture.

In medium-sized bowl, sift together: 2 cups flour, 1 tsp. baking soda, 1/2 tsp salt and some vanilla.

Stir this mixture into cocoa/butter mixture.

Add 1 cup of yoghurt.

Mix well.

Pour into tin.

Bake for 20 to 30 min.

II. Frosting
In small bowl, combine 1 cup of mascarpone cheese, 1 tsp vanilla and 1 tsp grated miniola rind with 3 tbsp. of honey.

Beat until fluffy.

Spread over cooled-down cake.

Decorate with violet petals.

Friday, February 27, 2009

Uit huis gezet

Ze komen er niet meer in. En degenen die al in huis waren, worden eruit gezet (en ook degenen die op andere manieren geprobeerd hebben binnen te dringen).

Ik houd van ze, maar Job is allergisch voor ze. En niet zo'n beetje ook.

En dan gaat het járen goed, als je toch af en toe een zakje in huis haalt en er goed op let.

En dan gaat het één keertje niet zo goed.

En dan is de maat vol.

Dan is dat een hele wijze les geweest.

Dan voel je je héél dom en héééél schuldig.

En ben je héél en héél dankbaar dat het goed afgelopen is.



Met Job gaat het, zoals gezegd, gelukkig goed. Hij was alert en heeft snel anti-histamine genomen. Dat had ook heel anders kunnen aflopen....

Thursday, February 26, 2009

Themaschrift (III)


Het is de laatste week van de maand en dus...........

....Themaschrifttijd!

Monsters.

Niet geschikt voor alle kinderen, zullen we maar zeggen.

Maar Adam vindt het leuk.

En deze keer hielp papa.




Het was nog moeilijk om een "favoriet" te kiezen, maar het werd de Vuurdraak.


Ik had, voor de oplettende lezer, goden in eerste instantie met een hoofdletter geschreven. Gewend als ik ben om ónze God met een hoofdletter te schrijven...:o)

Overmorgen gaat ie op de bus. En dan is het wachten op een nieuw onderwerp. Dat onderwerp weten we inmiddels: Dinosaurussen! Adam boft nog steeds ;o).


Wednesday, February 25, 2009

Hoe doe je dat dan, met een dreumes erbij?


Een vraag die ik nog wel eens krijg. Oké, thuisonderwijs...maar hoe doe je dat dan met een baby, een dreumes, een peuter, een kleuter (al naar gelang de fase waarin je zit) erbij?

Nou, weet je.....soms gaat dat prima, soms wat lastiger. Net zoals dat met alles is.

Allereerst hier een artikel over hoe de baby "de les" kan zijn. Goed om me regelmatig te realiseren, dat het leren van "life skills" vaak zoveel belangrijker is dan vasthouden aan een strak schema. Niet dat wij nou een strak schema hebben, maar om het even duidelijk te maken :o).

Dat vinden wij één van de voordelen van thuisonderwijs; dat je flexibel bent, dat je als gezin "het leven leeft". En dat je ook leert om met elkaar om te gaan. Dat gaat hier niet altijd vanzelf. Adam en Boaz vinden het lang niet altijd makkelijk om aardig tegen elkaar te zijn.

Toevallig kwam ik net op de blog van (thuisonderwijs)vriendin M., die gisteren een stukje schreef over het boek "How to talk to kids so they will listen & listen so kids will talk". Goed voorbeeld doet volgen, ik denk dat ik 'm ook weer eens te voorschijn haal (hopelijk heb ik 'm niet uitgeleend ;o)); bedankt voor de tip, M.!

Terug naar onze dreumes....

Wij zijn op een dag niet lang bezig met de "schoolse vakken". Het varieert wat, maar meestal niet langer dan een uurtje (en dan reken ik voorlezen (uit wat dan ook) niet mee). In die tijd dat Adam schrijft en rekent, spelen Boaz en Levi zelf wat in de kamer. Vooral 's ochtends is dat vaak geen probleem. Maar misschien heb ik geluk dat onze kinderen zich goed zelf kunnen vermaken.

Dat uurtje is soms opgedeeld in stukken, als het, om wat voor reden dan ook, niet werkt. Dan gaan we later verder (lang leve de flexibiliteit!). Soms kan ik daarna ook nog een stuk voorlezen, soms niet. Dan wachten we totdat Levi wél weer even zelf speelt, totdat papa thuis is, of totdat Levi slaapt 's middags (vaak ruim twee uur).

Als je een peuter hebt die graag ook iets wil doen, kijk dan eens hier, weer op de site van vriendin M. Hier staan verschillende leuke ideeën op wat een peuter zou kunnen doen in een tijd waarin je zelf even goed je aandacht ergens bij moet hebben.

Tuesday, February 24, 2009

Neem geen kind ~ van Adam (eh...Brigitte)

Get this widget | Track details | eSnips Social DNA


Ik dacht dat dit alleen grappig was voor ouders, maar niks is minder waar: het is Adam die nog het hardst lacht om de perikelen van de moeder in dit stukje van Brigitte Kaandorp.

Dat je liedjes ook via esnips kan downloaden als widget voor je blog, had ik nog niet ontdekt. Handig!

Monday, February 23, 2009

Nieuw computerspel


Ze zitten er helemaal in samen, Job en Adam.

Ik weet niet hoe lang Job het spel al in huis heeft, hij had het al heel lang niet meer gespeeld, maar ineens ontdekten ze dat het ook een leuk spel is om sámen te doen: samen nadenken over oplossingen en samen genieten van de momenten dat het gelukt is.

Ik sta erbij en kijk ernaar. Het is niet echt míjn spel, het klinkt ook nog wel ingewikkeld. Wat leuk dat Adam het dus wél kan volgen. Maar voor de logische denkers onder jullie is het wellicht een leuke tip!

Het spel heet Myst III Exile en wordt hier op de PC gespeeld. Hier nog een link. Inmiddels is er al een Myst IV en een Myst V uitgekomen. Wellicht zelfs een Myst VI (daar kan ik niet helemaal wijs uit worden), dus ze hebben genoeg te doen, de komende maanden.

Sunday, February 22, 2009

Tweetalig opvoeden

Als je opvoedt, zijn er soms dingen die anders wil doen bij je tweede, of derde, .....

Tweetalig opvoeden heeft me altijd wel aangesproken, maar omdat mijn moedertaal toch echt Nederlands is en die van Job ook, is het er nooit van gekomen.

Maar ik heb nu wellicht iets gevonden dat het toch nog mogelijk gaat maken bij Levi.

Als je het heel voortvarend aan wil pakken, kan je zelfs wel tot tientalig opvoeden komen, al sta ik niet in voor de grootte van de woordenschat, aan het eind van de rit.

;o))

Saturday, February 21, 2009

Afkicken is niet fijn.....



Ik wist het nog van eerdere keren, maar dat overgaan naar 'gezonder eten' gaat niet zonder slag of stoot. Mijn lichaam moet er aan wennen en mijn geest blijkbaar ook.

Het filmpje boven geeft een beetje aan hoe ik me de afgelopen twee dagen heb gevoeld. Hahaha. Niet dat de jongens alléén maar mijn aandacht vroegen op die manier, maar alles irriteerde me wat meer dan anders.

Gisteren niet meer geblogd omdat ik zomaar om acht uur in slaap ben gevallen, samen met de jongens. Ook een bijkomend verschijnsel van de eerste fase, die moeheid; ben ook wel eens echt ziek geworden.

Nog een paar dagen en dan ben ik weer 'normaal' (én gezonder ;o))!

Thursday, February 19, 2009

CB


Het CB, of vandaag liever genoemd: ConsternatieBureau (algemeen geaccepteerde en gebezigde term inmiddels, volgens mij).

Ik heb in principe niks tegen het (ons) consultatiebureau. Ze doen niet 'moeilijk', laten mij gewoon m'n eigen ding doen. Prima dus.

Het wordt lastiger als je meerdere kinderen meeneemt. Althans, als ík ze alledrie meeneem.

Van te voren goed geïnstrueerd: proberen rustig te blijven, niet rennen en niet vechten/stoeien, want er zijn daar voornamelijk kléine kinderen. Daar moet je voorzichtig mee zijn. Ga maar gewoon rustig spelen met wat er staat. En als de mevrouw met mij praat (over LEVI!!), dan kan je er niet doorheen praten. Dan moet je even rustig luisteren.

En ze snappen het wel, heus wel. Maar de uitvoering he? Die is lastiger.

Toen we binnenkwamen, ging het prima. Ze gingen meteen spelen.

We waren direct aan de beurt (hoezee!) en de wijkverpleegkundige zei: aaaah, jullie zijn er allemaal bij!

Ja, altijd he?

Maar dan.

Dan zit je in dat kamertje, met allemaal mooie apparatuur, zo'n mooie weegschaal waar je mee kan klooien en zo'n lichtbak met ogentest die nét laag genoeg hangt.

Én....

....iemand met wie je een leuk gesprek mee kan voeren (want ze zít er toch voor?!).

Denkt Adam.

Ik zelf kom daar even snel "zakelijk".

Adam niet.

Adam wil kletsen.

Adam "voelt" gehoor en is dan lastig te stoppen ;o).

Dussssssss...

Pffffffffffff....

Toch de beide jongens maar naar de wachtruimte gedirigeerd. Die was nagenoeg leeg toen wij aan de beurt waren, dus ik dacht: ze kunnen daar weinig kwaad, die resterende vijf minuten.

Maar ja, zo werkt dat niet op een CB, dat zit meestal vól; en toen Adam en Boaz teruggingen was dat dus ook het geval.

En ik heb geen ogen (wel oren trouwens...ik moet wel!) op steeltjes, dus dan zit je daar toch wat gespleten op die stoel, te praten over een Levi die ook liever met z'n broers speelt dan daar te zitten en probeert de spreekkamer te ontvluchten. Een Levi die het helemaal prima doet, ookal zegt ie nog niet zoveel. Ik ging voor mezelf dan eigenlijk ook alleen even voor de oren-check.

Het is erg leuk om je kinderen zoveel mogelijk mee te nemen. Maar voor het CB zorg ik de volgende keer voor een andere oplossing.

En voor de liefhebbers.....'t Is baggerkwaliteit (ben bijna jarig! ;o)), maar goed. Wel heel typisch Levi. Dit doet hij het liefst de hele dag. Nog steeds.
Welkom in onze gepimpte jaren-70 keuken met onze viersterren kok!

Wednesday, February 18, 2009

Afgedankte boeken


Wat een bizarre foto!

Alsof ik niet al genoeg over boeken praat....

Vandaag heeft Pien haar leeskransje ;o) opgericht. Om mijn eigen boekenblog mijn eigen boekenblog te laten blijven, ga ik dubbel posten, want ik vind het óók leuk om met meerdere mensen te bloggen over boeken.

Maar goed, de foto hierboven is de foto die bij dat blog hoort.

Ik was nieuwsgierig naar het verhaal erachter; de foto bovenin zijn 'Russische boeken', dat verhaal kan ik niet vinden.

Het verhaal hieronder gaat over 'De boeken van Detroit', maar ziet er gelijkaardig uit. Heel triest.



Kort samengevat: een distributiecentrum voor schoolboeken in Detroit liep miljoenenschade op toen er in 1987 een brand uitbrak, waardoor het gebouw niet meer zomaar gebruikt kon worden. Veel van de boeken die niet verbrand waren, hadden brand- of waterschade. De Detroit Public Schools vonden een nieuwe locatie, maar drie jaar later kwam een journalist erachter dat er stapels (understatement) dozen met ongeschonden boeken in het gebouw lagen.

Waarom daar niks mee gedaan werd, is niet duidelijk.

Inmiddels is het gebouw gekocht door een rijke man, die er vervolgens ook niks mee doet. Hij verdient er wel veel geld mee. Lees hier het verhaal van de man van de foto's, hier z'n eerste post en hier de foto's die hij daar nam.

't Gaat me aan m'n boekenhart.

Tuesday, February 17, 2009

Weetje!


Soms heb je dat, dat je iets hoort en denkt: "Wat stóm dat ik dát niet eerder heb begrepen. Ik zal wel de enige zijn die dit niet weet, want het ligt zó voor de hand."

Ik had het vanavond. Tijdens het hardlopen spraken we over (moes)tuinen en wat we daar zoal in verbouwen. Het gesprek kwam op aardbeien en ik vertelde dat die bij ons nooit zo lukken, omdat ze verrotten.

Toen werd gezegd dat ik er dan stro onder moet leggen. Ja, dat wist ik al wel, doe ik ook wel, maar altijd te laat; als ik zíe dat het niet goed gaat.

"Ja, want ze worden niet voor niks stráw-berries genoemd!"

O,
ja,
ooooooooooo,
ja natuurlijk!
wat dom.....

(Wisten jullie dit?!?!)

Monday, February 16, 2009

Nieuw artikel over thuisonderwijs

Sinds vorige week staat dit artikel over (de geschiedernis van) thuisonderwijs in Nederland op de website van Bijbel en Onderwijs.

Aanrader! (uiteraard ;o))

Sunday, February 15, 2009

Zonder suiker

Nog zo'n stokpaard van mij: eten en drinken zonder suiker. Voor degenen die dit niet meer willen horen, rechtsboven zit zo'n mooi kruisje in een rood rechthoekje/vierkantje :o).


Om me écht fit te voelen, moet ik niet alleen sporten, maar ook eten en drinken zonder toevoegingen van suiker (of kunstmatige zoetstoffen).

Niet altijd even makkelijk om mee te beginnen (volgens de experts kost het je zo'n 21 dagen om een routine of gewoonte op te bouwen), maar absoluut de moeite waard als dat je gelukt is.

Als je googelt op 'zonder suiker' kom je verschillende sites tegen waarop wordt beweerd dat suiker niet gezond is (kunnen veel mensen zich denk ik wel in vinden), dat het zorgt voor minder energie, verminderd concentratievermogen, slechter slapen, aankomen in gewicht, etcetera.

Genoeg redenen om het eens zonder suiker te proberen.

Ik ben vandaag begonnen. Heb (toevallig?) in de afgelopen weken verschillende malen gesprekken gehad met mensen over wel of geen suiker, maar kon de knop in m'n hoofd nog niet vinden. Vanochtend kreeg ik ineens de geest en heb de beslissing weer genomen om een dappere poging te doen die 21 dagen in ieder geval te halen.

Het zal even afkicken zijn, dat weet ik nog van eerdere periodes. Gelukkig hebben de vorige pogingen ook tot succes geleid.

De redenen om wel weer suiker te eten waren onder andere mijn zwangerschappen. Verandering in de hormoonhuishouding en verandering in eetlust zorgDen ervoor dat ik weer 'de mist' inging.

Waar ik zelf inspiratie vandaan haal (met zéker zo nu en dan aanpassingen, want lang niet alles vind ik lekker, haalbaar, nodig of te doen)?
-Gillian McKeith's 'Wat je eet ben je zelf' (ik heb zelf alleen het kookboek)
-Een leven lang fit van Harvey Diamond.
-Nomi Shannon met 'The raw gourmet'
-En een site die al googelend tegenkwam: Suikerwijzer: wijzer eten zonder suiker
-Natuurvoedingswinkels, zoals bijvoorbeeld Gimsel in Rotterdam
-Of gezondsheidswinkels, zoals G&W, die op veel plekken zit
-En hier nog een post op een blog over E-nummers. Ook interessant!
-En nog een interessante site, gezondhoekje!

Eerst maar eens beginnen met de suiker en proberen weer zo 'puur' mogelijk te koken. En dan verder met de afschaf van varkensvlees, teveel zout enzo...

One step at a time.


Saturday, February 14, 2009

Rennen!

Ik ren al heel lang. Wel met regelmatig lange pauzes (zwangerschappen enzo), maar toch :o).

En ik vind het heerlijk. Niet altijd vóór het lopen, ook niet altijd tíjdens het lopen, maar het euforische gevoel achteraf is geweldig (je weet wel, endorfine)!


Inmiddels heb ik twee keer meegedaan aan 'Start to Run'. Eén keer in Den Haag (daar woonden we toen) en 3.5 jaar geleden in een dorp hier verderop. Bij deze club ben ik blijven hangen en train ik nu op zaterdagochtend in een groep met trainers en op dinsdagavond met een subgroep.

Het is natuurlijk heel goed mogelijk om als beginner zelf je trainingsschema uit te stippelen, dat kan bijvoorbeeld hier. Let er dan in ieder geval op dat je ten eerste góede schoenen hebt (koop ze bij een speciale hardloop(schoenen)winkel waar je een voet- en loopanalyse krijgt) en ten tweede dat je heel goed naar je lichaam luistert. Zo voorkom je blessures (en ik spreek uit ervaring).

Maar het is voor veel mensen nóg leuker om in groepsverband te beginnen. Het is gezellig, je krijgt gedegen training en advies, je hebt een stok achter de deur en het kweekt toch ook wel saamhorigheidsgevoel.

Vandaag na de training kregen we folders mee om uit te delen aan mensen die eventueel interesse zouden hebben in beginnen met hardlopen. Hier op het dorp weet ik niet zo snel iemand, maar via het WWW bereik ik natuurlijk veel meer mensen....

Start to Run wordt op 115 lokaties in Nederland gegeven, grote kans dus dat het bij jou in de buurt ook zit. Het zijn in eerste instantie zes trainingen op zaterdagochtend. Lang genoeg om erachter te komen of het wat voor je is en kort genoeg om er snel klaar mee te zijn als blijkt dat het helemaal niet bij je past.

Bij deze heb ik mijn flyer uitgedeeld :o).

Friday, February 13, 2009

Het blije dorp oftewel Frohdorf

Het was al weer een tijdje geleden (zonder auto niet zo fijn namelijk), maar vandaag waren we weer eens in Blijdorp! Mét oma, want dat vinden wij gezellig (en ze heeft een auto ;o)) en met een aantal andere thuisonderwijzers.

We zagen het drie dagen geleden geboren olifantje,



en het pelikaantje dat inmiddels geen pelikaanTJE meer is....

Ook zagen we jonge manenwolven


Het lijkt alsof de lente al is begonnen. Heerlijk! Mijn favoriete jaargetijde.

P., C., en Boaz tussen de sprinkhanen

En het schijnt dat het vandaag heeft geregend, maar tijdens die buien zaten wij waarschijnlijk binnen. Als we buiten waren, was het lekker....En konden we ook genieten van de zon.

Volgens mij is mijn winterslaap écht aan het wegwaaien....

Thursday, February 12, 2009

The invisible mother

Ik wilde een paar YouTube-jes posten over mijn gemoedstoestand van vandaag. Ga ik niet doen ;o).

Ik wilde laten zien hoe leerzaam onze wc is. Ga ik ook niet doen, komt een andere keer wel.

Maar ik wil wél dit met jullie delen. Kreeg ik van mijn lieve vriendin J., die mij dit toestuurde op een moment dat ik dacht: waar zijn wij helemaal mee bezig?!?!?!

Invisible Mother......(written by an invisible author)

It all began to make sense, the blank stares, the lack of response, the way one of the kids will walk into the room while I'm on the phone and ask to be taken to the store.

Inside I'm thinking, 'Can't you see I'm on the phone?'

Obviously, not.

No one can see if I'm on the phone, or cooking, or sweeping the floor,or even standing on my head in the corner, because no one can see me at all.

I'm invisible. The invisible Mom. Some days I am only a pair of hands, nothing more: Can you fix this? Can you tie this? Can you open this?

Some days I'm not a pair of hands; I'm not even a human being. I'm a clock to ask, 'What time is it?' I'm a satellite guide to answer, 'What numbe r is the Disney Channel?' I'm a car to order, 'Right around 5:30, please.'

I was certain that these were the hands that once held books and the eyes that studied history and the mind that graduated sum a cum laude - but now they had disappeared into the peanut butter, never to be seen again. She's going; she's going; she is gone!

One night, a group of us were having dinner, celebrating the return of a friend from England ..

Janice had just gotten back from a fabulous trip, and she was going on and on about the hotel she stayed in.

I was sitting there, looking around at the others all put together so well. It was hard not to compare and feel sorry for myself.

I was feeling pretty pathetic, when Janice turned to me with a beautifully wrapped package, and said, 'I brought you this.'

It was a book on the great cathedrals of Europe.

I wasn't exactly sure why she'd given it to me until I read her inscription:

'To Charlotte , with admiration for the greatness of what you are building when no one sees.'

In the days ahead I would read - no, devour - the book. And I would discover what would become for me, four life-changing truths, after which I could pattern my work:

No one can say who built the great cathedrals - we have no record of their names.

These builders gave their whole lives for a work they would never see finished.

They made great sacrifices and expected no credit.

The passion of their building was fueled by their faith that the eyes of God saw everything.

A legendary story in the book told of a rich man who came to visit the cathedral while it was being built, and he saw a workman carving a tiny bird on the inside of a beam. He was puzzled and asked the man, 'Why are you spending so much time carving that bird into a beam that will be covered by the roof? No one will ever see it.' And the workman replied, 'Because God sees.'

I closed the book, feeling the missing piece fall into place.

It was almost as if I heard God whispering to me, 'I see you, Charlotte. I see the sacrifices you make every day, even when no one around you does. No act of kindness you've done, no sequin you've sewn on, no cupcake you've baked, is too small for me to notice and smile over. You are building a great cathedral, but you can't see right now what it will become.'

At times, my invisibility feels like an affliction. But it is not a disease that is erasing my life. It is the cure for the disease of my own self-centeredness. It is
the antidote to my strong, stubborn pride.

I keep the right perspec tive when I see myself as a great builder. As one of the people who show up at a job that they will never see finished, to work on something that their name will never be on.

The writer of the book went so far as to say that no cathedrals could ever be built in our lifetime because there are so few people willing to sacrifice to that degree.

When I really think about it, I don't want my son to tell the friend he's bringing home from college for Thanksgiving, 'My Mom gets up at 4 in the morning and bakes homemade pies, and then she hand bastes a turkey for three hours and presses all the linens for the table.'
That would mean I'd built a shrine or a monument to myself. I just want him to want to come home. And then, if there is anything more to say to his friend, to add, 'you're gonna love it there.'

As mothers, we are building great cathedrals. We cannot be seen if we're doing it right.

And one day, it is very possible that the world will marvel, not only at what we have built, but at the beauty that has been added to the world by the sacrifices of invisible women.

Great Job, MOM!
Share this with all the Invisible Moms you know...I just did.

Wednesday, February 11, 2009

We love books!


De dag nadat ik ons boekenblog de lucht in had gegooid, kregen wij via de post een héle grote doos met Engelse prentenboeken/kinderboeken binnen. Dank je wel lieve S.!
Nadat ik me eerst had vergaapt aan de grote stapel en Adam de Beatrix Potter's er snel had uitgepikt, heb ik bekeken wat er allemaal bij zat...

Geweldig!

We gaan er zeker van genieten!
Nogmaals dank!

Tuesday, February 10, 2009

Vriendschap is.....

.......vijfenzestig kilometer heen om je op te halen, vijfenzestig kilometer terug om je mee te laten delen in een feestelijke verjaardag, vijfenzestig kilometer heen om je weer thuis te brengen en vijfenzestig kilometer terug om weer bij je eigen gezin terug te komen.

Dank jullie wel, lieve C. & C. voor de gezellige dag!


Monday, February 09, 2009

Alsof ik tijd teveel heb ;o))

Ik ben altijd wel in voor iets nieuws, even wat uitproberen......(You know me)

Wij zijn altijd op zoek naar boekentips, want we houden van lezen. Eigenlijk alle vijf.

Ik weet nog niet precies hoe ik het moet vormgeven, maar ik heb een proefballonnetje opgelaten op een nieuwe, meer aanvullende blog.

Hier vind je 'm.

Ik wil er eigenlijk wat interactiefs van maken, maar hoe dat precies moet, weet ik nog niet.

Sta wederom open voor tips & tricks.

Misschien werkt het, misschien niet....

We'll see....

Sunday, February 08, 2009

Mom's Night Out!!


(De topper van de avond, *lol*)

Het was weer gezellig!

En deze keer was het bij ons thuis, de met enige regelmaat terugkerende avond waarop moeders ongestoord kunnen bijkletsen, lekkere dingen kunnen eten, materialen kunnen laten zien en ruilen.

Avonden waar naar uit wordt gekeken.

-16 vrouwen

-1 baby

-een dreumes en een kleuter die af en toe kwamen spieken

-een man die een oud-huisgenoot terugzag

-die over nóg meer oud-huisgenoot-connecties hoorde

-en die het stiekem ook wel erg gezellig vond

-helaas ook iemand die uiteindelijk geen adres had :o(

-een hilarische chocoladefontein

-die het uiteindelijk (gelukkig) toch ging doen

-gezelligheid

-veel kletsen

-interessante leermaterialen

-een verrukkelijke amandelkoek met veel suiker, maar zónder amandelen (;o)))) @ V.)

-een dappere hoogzwangere

-iemand die voor het eerst thuisonderwijzers ontmoette

-een dochter die een bekende tegenkwam

-waar is de volgende??

-liefst over niet al te lange tijd!!

Saturday, February 07, 2009

Overheid verstrekt onjuiste informatie over de leerplicht

Het valt pas op dat het er niet instaat, als je van het bestaan van richtingsbezwaren en dergelijke weet, maar dat het ook niet klópt wat er over de leerplicht wordt gezegd in schoolgidsen, daarover kan je hier meer lezen.

Thursday, February 05, 2009

Boeken

't Is geen eerste levensbehoefte (met een knipoog naar de to-lijst ;o)), maar ik word er wel erg blij van, van goede boeken.

Heerlijk! Met meteen het gevaar daarbij dat ik me er teveel in verlies en minder aanspreekbaar ben.

Ben altijd wel in een paar boeken bezig. In elke kamer in ons huis staan wel rijen, of liggen stapels boeken. Ik vind het dan ook erg leuk dat het hele gezin deze passie deelt.

Maar wat ik eigenlijk wilde vragen: wat is jóuw lievelingsboek? Welk boek heb je verschillende malen herlezen, of kon je niet wegleggen voordat je het uit had?


(Gouwe ouwe van juni 2005)

Wednesday, February 04, 2009

Onbaatzuchtigheid is........

.......het zomaar weggeven van de helft van je dikke stapel "dubbele" voetbalplaatjes aan jongens die eigenlijk nooit erg aardig tegen je zijn, terwijl je er niks voor terugkrijgt en je eigen album nog lang niet vol is.

Of is dit naïviteit?

Of naastenliefde?

Of een wijze raad waard?


Ja maar páháp, het waren toch m'n dúbbelen?! En zíj hadden ze nog niet.....Dús!

Tuesday, February 03, 2009

Winterslaap


(Adam in de hangmat op het schip bij PP)

Ik weet natuurlijk niet hoe beren zich voelen als ze uit hun winterslaap komen. Vandaag kreeg ik een vermoeden.

Een beetje uit noodzaak (momenteel geen auto) en een beetje meer vanwege het jaargetijde (ik vind het heerlijk om in de herfst en de winter bij huis te blijven), hebben we de laatste tijd niet zoveel 'uitjes' gedaan. Een soort van winterslaap.

De jongens vinden dat prima; die vermaken zich wel in en om het huis.

Maar vandaag gingen ze (een aantal thuisonderwijsgezinnen) naar Rotterdam, naar het Maritiem Museum, naar Professor Plons.

Zelfs online zijn we nog terug te vinden.....Je kan er pasjes laten maken met een foto erop.






Een prima plek om te zijn, de Professor Plons vleugel: overzichtelijk, leuk en leerzaam voor de kinderen en genoeg mogelijkheden om te kletsen met de andere moeders (en vandaag ook een vader). Je kan er ook prima komen met het OV.

In principe........

Want het is zo'n gedóe met drie kinderen en een wandelwagen (Levi de hele dag of de hele reis meesjouwen in een draagdoek, lukt me niet meer): liften die niet werken, de bus nét missen en een half uur moeten wachten buiten, kinderen die het niet fijn vinden om ondergronds uit te stappen.....

En het is altijd inkomen, als je iets een poosje niet hebt gedaan.

De heenreis ging prima, de kinderen werkten geweldig mee, maar eenmaal in Plons voelde ik me (bij benadering?) die beer die de winterslaap nog van zich af moet schudden: hoofdpijn, dizzy, duf....níet helemaal lekker.

De kinderen hebben zich vermaakt en ik ben teruggekomen op mijn eerste reactie dat ik 'nog maar even wacht met het uit die winterslaap komen'.


(Levi bij de supersnelle glijbaan)



(Boaz buiten aan het 'werk')

De volgende keer zijn we er natuurlijk gewoon weer bij!

Monday, February 02, 2009

Themaschrift (II)

Een update wat betreft de themaschriften.

De Parkieten worden morgen verstuurd naar de volgende familie. Dit hebben we ervan gemaakt (met speciale dank aan Helma die barre tochten heeft ondernomen om foto's van Tico te maken).



(Samen met Adam een boekje over grasparkieten gelezen, samen bedacht wat we zouden opschrijven. Ik kwam er later achter dat de onderste zin nog niet af was, die heb ik nog afgemaakt)




(Onze held Tico, door wie we wisten welke parkietensoort we moesten uitkiezen....)


(En Adam wilde er graag een kleurplaat in, natuurlijk met de juiste kleuren en de juiste 'tekening')

En speciaal voor alle nieuwsgierigen.....
Ons volgende thema is Monsters!
Boft Adam even ;o)))

Sunday, February 01, 2009

Er gaat (bijna) niks boven....

.....de geur en smaak van versgebakken brood.



En wij boffen, want ik ben dol op bakken ;o).

Toen ik mijn favorieten aan het opruimen was, kwam ik deze weblog weer tegen: "uit de keuken van Arden". En omdat ik via een andere blog eens had gelezen over het bakken van witte bolletjes die zácht blijven, heb ik gezocht en deze gevonden.

Nu is het altijd maar de vraag of ze nét zo goed lukken als op het plaatje van de 'uitvinder'. Ik deed erg mijn best, volgde de aanwijzingen precíes (nou ja, bijna dan ;o)) op. En toen ze uit de oven kwamen, róken niet alleen erg lekker, ze smaakten ook geweldig! Én....ze waren zacht!




En morgen? Morgen ga ik misschien deze wel maken, brownies met hazelnoten. Of deze: Toffee Pecan Drop Cookies.

Je mag me gerust hinten als je een recept hebt geprobeerd :o). Ik sta overal voor open. Nou ja, bíjna dan......