Sunday, June 08, 2008

Zeven jaar (!!!)



Het is al weer zeven jaar geleden dat onze oudste werd geboren. Dat we na een bijzonder zware bevalling ineens ouders waren van een bijzonder kind: Adam, letterlijk in betekenis en figuurlijk als in de plaats in ons gezin onze 'eerste man'.

Onze filosoof, onze nieuwsgierige, gevoelige, empathische, melancholische, soms wat zwaarmoedige moeraswiebel (sinds het lezen van 'De zilveren stoel' van C.S. Lewis zijn bijnaam :o)). Het kind dat zichzelf uren kan vermaken met het bouwen van een nieuw, zelf ontworpen ruimteschip van lego, een luisterboek van drie uur kan liggen uitluisteren op bed, dat ook zomaar een hele dag (ahum, dat gebeurt niet vaak, maar hij kan het dus wel ;o)) achter de computer kan zitten om één spel te spelen. Dat aan de andere kant niet stil kan zitten, en zelfs tijdens het tv-kijken met z'n hele lichaam meedoet; zo enthousiast kan hij dus ook zijn, je ziet het metéén: als armen en benen bewegen, dan is Adam blij :oD. Het kind dat helemaal in z'n eigen (denk)wereld kan zijn en als hij daar weer uit komt, de meest wonderlijke opmerkingen en vragen poneert.

Door hem leer ik heel voorzichtig te zijn met (zijn) gevoelens en emoties. Als iets niet goed voelt of er gaan dingen niet op de juiste manier, dan is de boot aan en dan is het soms moeilijk om tot hem door te dringen en hem te begrijpen.

Het kind met veel interesses die niet bij zijn ouders liggen (;o)): Star Wars, Lord of the Rings, Draken, Dinosaurussen, Monsters....Ik hoor van veel andere ouders dat zij geen kinderen kennen die een Star Wars-passie hebben, maar gelukkig hebben we hier nog een paar jongens in de straat waar Adam zijn ei kwijt kan!
Maar hij heeft ook voorkeuren waarbij we inmiddels samen veel lol hebben: lezen (!), lego-en, muziek, kletsen, spelletjes doen.....

Adam, die als baby en klein kind genoeg had aan zichzelf en aan ons en later daarbij een select gezelschap intimi. Nog steeds heeft hij vaak genoeg aan een kleine kring rondom hem; aan het eind van schoolvakanties merken we ook vaak dat het wel weer even genoeg is geweest....dan trekt hij zich terug en sluit zich even af om weer bij te tanken. Adam, die soms feilloos aanvoelt dat iemand pijn heeft of zich niet lekker voelt; die als klein kind (en nog steeds wel eens) meehuilde met iemand anders die verdrietig was.

Ieder kind is uniek, bijzonder en speciaal; ik houd van alledrie mijn kinderen evenveel. Maar sommige kinderen zijn toch wel bijzónder bijzonder; kinderen die je voor je gevoel éxtra moet beschermen, omdat ze anders tenonder gaan in de hectiek van het leven. Die, door hun gevoeligheid, nét iets meer aandacht nodig hebben om hiermee om te leren gaan in de wereld.

Adam, die soms zoveel moeite heeft met Boaz, die zo anders is, maar ook niet zonder hem kan (want wie moet er anders bij de buurjongens aanbellen om te vragen of ze buiten komen spelen? ;o)). Adam, die zoveel houdt van Levi; twee handen op één buik.


Dat is Adam.


En vandaag was hij dus jarig! En dit vierden we afgelopen vrijdag....Hij kon er éigenlijk niet van slapen ;o).

Hij was er zelf over begonnen, over 'zingen voor de jarige', dus ik dacht dat we dit jaar in gejubel konden uitbarsten, maar hij houdt er nog steeds niet van, als er hardop wordt gezongen :oP.


Maar er was taart, er was visite en er waren veel kadootjes!




Dus hij is erg verwend!

En om vandaag niet geruisloos voorbij te laten gaan (en wij zielig ;o) omdat Job in het buitenland zit voor een paar dagen), togen we vandaag naar Nieuwegein, naar vrienden die vrijdag nog niet waren geweest...



En nu is het weer: driehondervijfenzestig naaaaaaachten, moet ik nu waaaaaachten, zoals Catootje dat zo mooi zingt :o)).







Adam drie jaar geleden, toen hij vier werd


Adam twee jaar geleden, toen hij vijf werd


Adam één jaar geleden, toen hij zes werd; verder terug heb ik de foto's nog niet digitaal...

8 comments:

Fleur said...

Sjonge Mir, bijzondere logs (de laatste twee), zo bijzonder dat ik zoveel gedachtes heb en ze zo niet goed onder woorden kan brengen en het blijkbaar dus beter is om te zwijgen. Maar omdat jij niet weet dat ik jouw logs dan bijzonder (en) mooi vind, zwijg ik een heel klein beetje niet.

Gefeliciteerd met Adam!

Fleur

Nicolle said...

Gefeliciteerd met Adam. Als ik je log zo lees een jongetje dat ik herken. Het is alsof je Yvar beschrijft. Heerlijk om je log te lezen.

Groetjes
Nicolle

jojoco said...

Mooi stukje Mirjam!
Gefeliciteerd met jouw bijzonder bijzondere jongen! Blijft toch ook wel een bijzondere mijlpaal, 7 jaar geleden inmiddels dat je moeder werd!

Anonymous said...

Prachtig ontroerend geschreven!
Zeker ook bewaren voor Adam, leuk om als volwassene terug te lezen.
Toch geweldig als je moeder mag zijn van een prachtkind.

Groetjes Angelique

Esther said...

Lief, mooi en teder hoe je over Adam schrijft. Bijzonder.
Liefs, Esther
PS: Wat de DINO's betreft, die vind ik ook leuk. ;-)

Helma said...

Tjonge mir. Goed werk die blogjes van jou. Ik moet je ook eerlijk zeggen dat ik een tikkeltje ontroert was toen ik je blog over Adam las. Je kent hem echt goed. Prachtige foto's ook. Errug leuk om te lezen.

Adam@home said...

@ Helma...Ja, ik vond 'm ook wel goed gelukt, die blog over Adam....Hier was er ook iemand door ontroerd :o). Toch fijn ook dat anderen zich in het verhaal kunnen vinden en dat ik het *dus* niet uit m'n duim heb gezogen ;o)

Mirjam :o)

Caroline said...

Ik heb net je bloggen gelezen over Boaz en Adam en was ontroerd. Echt heel mooi zoals je over je kinderen schrijft!

Groetjes,

Caroline