Friday, June 13, 2008

Zelfstandigheid



Zelfstandig worden gaat met stapjes....De één is er iets sneller mee dan de ander. Soms gaat het gelijk op, soms is de drie-jarige zelfstandiger dan de zeven-jarige ;o).

Eén van de ergste dingen vroeger (naast telefoneren en (in een bepaalde periode) naar pianoles gaan), was voor mij het alleen naar een winkel gaan. Het meest zenuwslopende moment was het zeggen wat ik nodig had en dan betalen. Ik kan me herinneren dat ik al best 'oud' was toen ik voor het eerst geen briefje meer mee hoefde te nemen (dat je dan afgaf bij 'de meneer of mevrouw van de winkel'). Adam vindt dat ook eng. Maar...als Boaz meegaat, dan wil hij wel.

Dus, toen bleek dat er vanochtend geen vlokken meer waren, hadden we eerst een uur drama, omdat ik ze niet wilde halen (Levi is wat ziekig en lag ook nog te slapen), maar alléén wilde Adam dus ook niet gaan. Natuurlijk wilde Boaz wel mee, dus na vijf minuten instructie van mijn kant over hoe ze het zebrapad zouden moeten oversteken, vertrokken ze....En kwamen ze ook weer heelhuids terug ;o)).

Vijf minuten later, toen bleek dat het brood op was, gingen ze ook nog naar de bakker...:oD

Een nieuwe fase in m'n leven, hahaha. Ik hoef niet meer alle boodschappen zelf te halen :oD.

5 comments:

Fleur said...

O man wat cool! En wat leuk ook weer zo'n nieuwe fase!
Balen dat wij te ver weg wonen van winkels om de meiden op pad te sturen; is ook echt iets voor hun om te doen.
Ik laat Fiene wel telefoneren, naar een vriendin van mij bijvoorbeeld om te zeggen dat we wat later komen, omdat ik Joris nog even moet voeden. Doet ze zonder problemen (wat ik ook niet zou hebben gedaan als kind. Dat telefoneren en naar de winkel gaan herken ik wel. Heb nog een heel verhaal over dat ik naar de slager moest een pond gehakt halen. Maar ik was vergeten dat het een pond moest zijn en vroeg om een ons, het was precies 1 gulden en ik had een briefje van 100. Dat vond de slager wel grappig. Toen thuis bleek dat ik een pond nodig had gehad en dus op het punt stond om terug gestuurd te worden, wijgerde ik om nog langer naar die slager te gaan. Als ik er nu soms nog wel eens kom, hoop ik dat ze me niet meer herkennen en denken aan dat meisje die niet het verschil wist tussen een pond en een ons!)

Adam@home said...

O, wat erg! Herkenbaar, dat van die slager!!! Ik wist ook nooit wat nou *logischer* was, een ons of een kilo ;o))...
Hihihi, herkennen zal toch niet?!?! Maar dat je dat wel verwácht is ook erg herkenbaar :oP

Ik probeer heel hard om m'n eigen angsten niet over te brengen op m'n kinderen; Adam zuigt de engste spinnen op en ze vinden telefoneren allebei erg leuk, dus wat dat betreft zit het wel goed ;o))

Mirjam :o)

Anonymous said...

Echt goed van ze zeg!
Wat is de volgende stap? Dat ze al jouw telefoontjes gaan plegen, hihihi. Alhoewel ik al wel gemerkt heb dat dat Boaz ook goed afgaat.

Adam@home said...

@Anoniem (Helma? ;o))....Zou fijn zijn ja, hahaha, maar er zijn zélfs :oP dingen die ík nog moet leren ;o)))

Mirjam :o)

Anonymous said...

Leuk hoor! En knap.

En herkenbaar, van die angsten... Jorn heeft net zo'n hekel aan bellen als ik, Lisan niet.

Mijn (vroegere) angst voor logeren hebben ze allebei niet, maar andere dingen, zoals voor donker en harde geluiden(ballonnen) weer wel. Typisch hoe zoiets werkt.

Groetjes Angelique (die helaas te ver weg woont van winkels...en dus nog zelf gaat)